Τώρα που αρχίζει να κάθεται η (αγωνιστική) σκόνη του ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό (για την κόκκινη στον Δέλλα, τις αθλιότητες στη φυσούνα, τον Βέλιτς, τον Φερέρ και τον Ν' Ντόι υπάρχουν ακόμη ορισμένες εκκρεμότητες που, δυστυχώς, θα λυθούν στις δικαστικές αίθουσες), ορισμένες επισημάνσεις:
1) Εκανε λάθη στο παιχνίδι της Λεωφόρου ο Σέρα Φερέρ. Λάθη που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, ακριβώς επειδή έμοιαζαν εξ αρχής οφθαλμοφανή. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι από τη μια μέρα στην άλλη ο «Δον Λορένσο» έγινε κακός προπονητής. Ο Φερέρ είναι καλός προπονητής και το έχει αποδείξει. Οπως όλοι, δικαιούται κι αυτός να έχει μία άσχημη μέρα.
2) Είναι αλήθεια ότι η φετινή ΑΕΚ είναι λιγότερο παθιασμένη από την περσινή. Δεν είναι δυνατό να βλέπεις τον Ριβάλντο (που δεν υπάρχει τρόπαιο στον κόσμο που να μην έχει σηκώσει) να παίζει σαν λυσσασμένος και να υπάρχουν παίκτες που καταδέχονται να αγωνίζονται με λιγότερη θέληση από εκείνον. Δεν είναι δυνατό να μην πρεσάρει η ΑΕΚ τους αντίπαλους αμυντικούς και να περιμένει τόσο χαμηλά. Δεν μπορεί να περιμένουν οι υπόλοιποι να μπει ο Μπλάνκο για να... κυνηγήσει τους αντίπαλους στόπερ. Αν δεν πιέζουν πώς θα αναγκάσουν τον αντίπαλο σε λάθος και θα δημιουργήσουν κινδύνους; Γι' αυτό, βέβαια, δεν φταίει ο Φερέρ. Δεν είναι ζήτημα τακτικής. Ζήτημα πάθους είναι. Η φοβική εικόνα της Λεωφόρου δεν πρέπει να επαναληφθεί ούτε σε διπλό στους Θρακομακεδόνες. Η φετινή ΑΕΚ έχει πολύ μεγαλύτερη ποιότητα και πολύ μεγαλύτερο «βάθος» από κάθε άλλη τα τελευταία χρόνια. Πάθος, όμως, δεν έχει μέχρι στιγμής. Αυτό (σε αντίθεση με την ποιότητα) ή το έχεις ή κάποιος πρέπει να στο εμπνεύσει (όταν παίζεις σε μεγάλη ομάδα).
3) Το σύγχρονο ποδόσφαιρο επιτάσσει... ταχύτητα. Η ΑΕΚ ευτύχησε να ανακαλύψει τον πιο «επιθετικό» δεξιό μπακ χαφ του πρωταθλήματος. Ο Εντσον Ράμος είναι όπλο που χρειάζεται πολύ στην ομάδα.
4) Στον «φουνταριστό» παίζουν καθοριστικό ρόλο η ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση. Αν δεν τις έχει, κάποια στιγμή βλέπει το τέρμα σαν σπιρτόκουτο. Ο Μπλάνκο έχασε τα... άχαστα στο ματς με τον Ηρακλή. Εκεί ακριβώς έπρεπε να στηριχθεί. Αντ' αυτού, ο Φερέρ τον άφησε στον πάγκο στη Λεωφόρο. Ηταν μοιραίο να χάσει -μέσα στο άγχος και την πίεση που ένιωθε για να σκοράρει- τη μεγάλη ευκαιρία για το 2-2 στη Λεωφόρο. Αν έπαιζε από την αρχή και την ομάδα θα βοηθούσε πολύ περισσότερο (ακριβώς επειδή θα πίεζε ψηλά και δεν θα ήταν τόσο μόνος ο «Λύμπε») και θα έπαιρνε τα πάνω του όσο περνούσε η ώρα. Παραείναι ρίσκο να θυσιάζεις τον πρώτο σκόρερ σου στο βωμό οποιουδήποτε συστήματος ή σχεδίου...
5) Ο Παπασταθόπουλος είναι σούπερ στόπερ και εξαιρετικός δεξιός μπακ. Μπακ, όμως. Οχι μπακ χαφ. Μια χαρά, δηλαδή, για να μπει στο πλάι και να κλείσει τον διάδρομο όταν η ΑΕΚ προηγείται με ρευστό σκορ. Οταν, ωστόσο, θέλει η ΑΕΚ να προηγηθεί, ο Παπασταθόπουλος είτε στο κέντρο της άμυνας πρέπει να είναι είτε στον πάγκο.
6) Αυτό που έχουμε δει από την ΑΕΚ μέχρι σήμερα δεν είναι ούτε το 50% των πραγματικών δυνατοτήτων αυτής της ομάδας. Ουδείς μπορεί να είναι ικανοποιημένος με τα υπάρχοντα δεδομένα. Ολοι μπορούν πολύ καλύτερα. Και κάποτε πρέπει να αρχίσουν να «βρίσκονται».
