Πάμε γι' άλλα...

Δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί. Πρέπει, όμως, να ενημερώσω όλους όσοι βαδίζαμε μαζί τα τελευταία χρόνια, στην ίδια όμορφη διαδρομή, ότι από σήμερα μετακομίζω. Η «SportDay» και ο SuperΣΠΟΡ FM θα είναι πάντα στην καρδιά και στο μυαλό μου. Η περιπέτεια της γέννησης και της εκτόξευσης της «SportDay» ήταν η πιο συναρπαστική επαγγελματική μου εμπειρία. Η σύλληψη, ο τοκετός, η γέννηση και το μεγάλωμα αυτής της εφημερίδας ήταν στιγμές που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ. Διότι τις έζησα λεπτό προς λεπτό και τις χάρηκα πολύ. Δεν φοβήθηκα στιγμή, στις αρχές του 2005, για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος. Και γι' αυτό είχα πάρει τότε την επαγγελματική απόφαση να κλείσω έναν σχεδόν δεκαετή κύκλο στη «Sportime» και να ταξιδέψω στο όνειρο της έκδοσης μίας νέας αθλητικής εφημερίδας που, εν τέλει, άλλαξε (και άνοιξε) το τοπίο. Και σ' αυτό νομίζω πως έβαλα κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι.
Η δελεαστική επαγγελματική προοπτική που μου δόθηκε πριν από λίγες ημέρες με έκανε να πάρω και τώρα, όπως το 2005, τη (δύσκολη) απόφαση να κλείσω έναν κύκλο και να ανοίξω έναν άλλον. Με την ίδια σιγουριά, την ίδια όρεξη και την ίδια αισιοδοξία που είχα όταν ερχόμουν στην -υπό έκδοση- «SportDay». Είχα αποφασίσει από τις αρχές του 2007, και είχα συζητήσει από τότε με τα διευθυντικά στελέχη της «SportDay», ότι αυτός θα ήταν ο τελευταίος χρόνος μου στο ρεπορτάζ της ΑΕΚ. Επιθυμία μου ήταν να γυρίσω σελίδα και να ασχοληθώ πιο δημιουργικά και συνολικά με την εφημερίδα. Με τη «SportDay» είχαμε συμφωνήσει εδώ και καιρό ότι αυτόν τον Νοέμβριο θα άλλαζα πόστο. Και θα το έκανα αν έμενα στην Καλλιθέα. Ωστόσο, με πρόλαβαν οι... εξελίξεις. Προέκυψε μία άλλη επαγγελματική πρόταση που με... ξεσήκωσε (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Και την αποδέχθηκα, διότι πείστηκα για το ποιοτικό αποτέλεσμα της προσπάθειας που θα γίνει. Είναι μία μεγάλη πρόκληση και για εμένα και έχω μάθει στη ζωή μου (επειδή δεν βρήκα τίποτα έτοιμο) να δέχομαι τις προκλήσεις και να παλεύω με όλες τις δυνάμεις μου για να τις φέρνω σε πέρας. Σύντομα θα ξαναβρεθούμε σε άλλη... γειτονιά. Περισσότερα νέα, τις επόμενες ημέρες...
Υ.Γ. Σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σας και για τις ερωτήσεις σας για το επαγγελματικό μου παρόν και μέλλον. Ακόμα και κάποιοι από όσους έχετε διαφωνήσει κατά καιρούς μαζί μου, αναγνωρίζετε πως ό,τι έλεγα το έλεγα γιατί το υπαγόρευε το ξερό μου το κεφάλι. Βλέπετε, όταν κάτι πιστεύω πως είναι δίκαιο και σωστό, το υπερασπίζομαι μέχρι τελικής πτώσης. Κι ας μην έχω «πλάτες», κι ας χρειάζεται ορισμένες φορές να βρεθώ κόντρα στο ρεύμα...

Πολλαπλό μήνυμα

Το εκτεταμένο αιμάτωμα που είδαμε στις φωτογραφίες να έχει χαράξει το πρόσωπο του Γιούργκεν Μάχο, ο οποίος πήγε για δύο λεπτά στον άλλο κόσμο και επέστρεψε (όσο κυνικό και ανατριχιαστικό κι αν ακούγεται αυτό), μαρτυρά τη σοβαρότητα του τραυματισμού του. Ο Αυστριακός κινδύνεψε πολύ στο ματς με την Αγγλία. Και, ευτυχώς, στάθηκε τυχερός. Τέτοια περιστατικά στέλνουν μήνυμα... ψυχραιμίας προς όλους τους φιλάθλους. Οσοι αγωνίζονται μέσα στο γήπεδο αξίζουν το σεβασμό όλων μας. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να πρόκειται για χριστιανούς σε ρωμαϊκή αρένα. Η στήριξη της ομάδας και κάθε ποδοσφαιριστή ξεχωριστά και η αναγνώριση της προσπάθειας είναι προαπαιτούμενα για τη δημιουργία «καθαρής» ατμόσφαιρας στα γήπεδα. Παρεμπιπτόντως, ο Μάχο ανέβηκε ακόμα περισσότερο στην εκτίμησή μου έπειτα από την έξοδο αυτοθυσίας που έκανε στο «Ερνστ Χάπελ» και τη σύγκρουσή του με τον Κράουτς. Δεν σκέφτηκε τα χέρια, τα πόδια ή το κεφάλι του και δεν λογάριασε τη σωματική του ακεραιότητα προκειμένου να προλάβει να «καθαρίσει» τη σέντρα του Μπέκαμ. Αυτό είναι άλλο ένα μήνυμα αυτής της περιπέτειας του 30χρονου τερματοφύλακα. Το πνεύμα αυταπάρνησης του Αυστριακού (πρέπει να) είναι οδηγός για όλους τους ποδοσφαιριστές (και δη της ΑΕΚ). Τέτοιους «κομάντο» χρειάζεται η ΑΕΚ για να αποκτήσει μέταλλο και να «ατσαλωθεί». Παίκτες όπως τον Μάχο, που δεν θα φοβούνται να μπουν στη φωτιά για χάρη της ομάδας.

Επισημάνσεις...

Τώρα που αρχίζει να κάθεται η (αγωνιστική) σκόνη του ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό (για την κόκκινη στον Δέλλα, τις αθλιότητες στη φυσούνα, τον Βέλιτς, τον Φερέρ και τον Ν' Ντόι υπάρχουν ακόμη ορισμένες εκκρεμότητες που, δυστυχώς, θα λυθούν στις δικαστικές αίθουσες), ορισμένες επισημάνσεις:
1) Εκανε λάθη στο παιχνίδι της Λεωφόρου ο Σέρα Φερέρ. Λάθη που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, ακριβώς επειδή έμοιαζαν εξ αρχής οφθαλμοφανή. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι από τη μια μέρα στην άλλη ο «Δον Λορένσο» έγινε κακός προπονητής. Ο Φερέρ είναι καλός προπονητής και το έχει αποδείξει. Οπως όλοι, δικαιούται κι αυτός να έχει μία άσχημη μέρα.
2) Είναι αλήθεια ότι η φετινή ΑΕΚ είναι λιγότερο παθιασμένη από την περσινή. Δεν είναι δυνατό να βλέπεις τον Ριβάλντο (που δεν υπάρχει τρόπαιο στον κόσμο που να μην έχει σηκώσει) να παίζει σαν λυσσασμένος και να υπάρχουν παίκτες που καταδέχονται να αγωνίζονται με λιγότερη θέληση από εκείνον. Δεν είναι δυνατό να μην πρεσάρει η ΑΕΚ τους αντίπαλους αμυντικούς και να περιμένει τόσο χαμηλά. Δεν μπορεί να περιμένουν οι υπόλοιποι να μπει ο Μπλάνκο για να... κυνηγήσει τους αντίπαλους στόπερ. Αν δεν πιέζουν πώς θα αναγκάσουν τον αντίπαλο σε λάθος και θα δημιουργήσουν κινδύνους; Γι' αυτό, βέβαια, δεν φταίει ο Φερέρ. Δεν είναι ζήτημα τακτικής. Ζήτημα πάθους είναι. Η φοβική εικόνα της Λεωφόρου δεν πρέπει να επαναληφθεί ούτε σε διπλό στους Θρακομακεδόνες. Η φετινή ΑΕΚ έχει πολύ μεγαλύτερη ποιότητα και πολύ μεγαλύτερο «βάθος» από κάθε άλλη τα τελευταία χρόνια. Πάθος, όμως, δεν έχει μέχρι στιγμής. Αυτό (σε αντίθεση με την ποιότητα) ή το έχεις ή κάποιος πρέπει να στο εμπνεύσει (όταν παίζεις σε μεγάλη ομάδα).
3) Το σύγχρονο ποδόσφαιρο επιτάσσει... ταχύτητα. Η ΑΕΚ ευτύχησε να ανακαλύψει τον πιο «επιθετικό» δεξιό μπακ χαφ του πρωταθλήματος. Ο Εντσον Ράμος είναι όπλο που χρειάζεται πολύ στην ομάδα.
4) Στον «φουνταριστό» παίζουν καθοριστικό ρόλο η ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση. Αν δεν τις έχει, κάποια στιγμή βλέπει το τέρμα σαν σπιρτόκουτο. Ο Μπλάνκο έχασε τα... άχαστα στο ματς με τον Ηρακλή. Εκεί ακριβώς έπρεπε να στηριχθεί. Αντ' αυτού, ο Φερέρ τον άφησε στον πάγκο στη Λεωφόρο. Ηταν μοιραίο να χάσει -μέσα στο άγχος και την πίεση που ένιωθε για να σκοράρει- τη μεγάλη ευκαιρία για το 2-2 στη Λεωφόρο. Αν έπαιζε από την αρχή και την ομάδα θα βοηθούσε πολύ περισσότερο (ακριβώς επειδή θα πίεζε ψηλά και δεν θα ήταν τόσο μόνος ο «Λύμπε») και θα έπαιρνε τα πάνω του όσο περνούσε η ώρα. Παραείναι ρίσκο να θυσιάζεις τον πρώτο σκόρερ σου στο βωμό οποιουδήποτε συστήματος ή σχεδίου...
5) Ο Παπασταθόπουλος είναι σούπερ στόπερ και εξαιρετικός δεξιός μπακ. Μπακ, όμως. Οχι μπακ χαφ. Μια χαρά, δηλαδή, για να μπει στο πλάι και να κλείσει τον διάδρομο όταν η ΑΕΚ προηγείται με ρευστό σκορ. Οταν, ωστόσο, θέλει η ΑΕΚ να προηγηθεί, ο Παπασταθόπουλος είτε στο κέντρο της άμυνας πρέπει να είναι είτε στον πάγκο.
6) Αυτό που έχουμε δει από την ΑΕΚ μέχρι σήμερα δεν είναι ούτε το 50% των πραγματικών δυνατοτήτων αυτής της ομάδας. Ουδείς μπορεί να είναι ικανοποιημένος με τα υπάρχοντα δεδομένα. Ολοι μπορούν πολύ καλύτερα. Και κάποτε πρέπει να αρχίσουν να «βρίσκονται».

Προφητείες...

Δεν μπορεί να πει κανείς ότι το παίζω μετά Χριστόν προφήτης. Διότι αν ρίξει κανείς στα κείμενα που είχαν δημοσιευθεί τις προηγούμενες ημέρες σ' αυτό το blog, θα διαπιστώσει ότι το είχα δει το... έργο. Την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου έγραφα: «Δεν αποκλείεται (ο Φερέρ) να επιλέξει άλλη τακτική, ίσως να κάνει και μία ή δύο εκπλήξεις σε πρόσωπα που θα μπουν ή θα... βγουν από την ενδεκάδα. Το σημαντικό, όμως, είναι να διατηρηθεί το επιθετικό πνεύμα της ομάδας, να μην περάσει στην άκρη του μυαλού των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ μία "συντηρητική" ιδέα παιχνιδιού. Διότι, όπως έχει δηλώσει και ο Φερέρ, "αν κατέβεις για τη νίκη, τότε μπορεί να πάρεις τελικά και την ισοπαλία. Αν όμως κατέβεις για την ισοπαλία, τότε σίγουρα θα ηττηθείς". Δεν εννοώ ότι η τακτική ή οι εντολές του Φερέρ θα έχουν αμυντικό προσανατολισμό. Λέω ότι αν ακολουθήσει ο Φερέρ μία "συγκρατημένη" τακτική, αυτή δεν θα πρέπει να εκληφθεί από τους ποδοσφαιριστές ως οπισθοχώρηση. Ο Παναθηναϊκός θα έχει έναν βαθμό κόπωσης από το ματς της Κοπεγχάγης. Κι αυτό πρέπει να το εκμεταλλευθεί η ΑΕΚ, ει δυνατόν από το πρώτο ημίχρονο. Ενα γρήγορο γκολ, για παράδειγμα, και μία συμπαγής αμυντική λειτουργία στη συνέχεια θα δώσουν αβαντάζ στην ομάδα του Φερέρ. Διότι έτσι θα μεταφερθεί το άγχος στους «πράσινους», οι οποίοι όσο περνά η ώρα τόσο θα βγάζουν την κόπωση του αγώνα της Πέμπτης. Οταν περιμένεις να χτυπήσεις ένα ματς στο δεύτερο ημίχρονο, τότε μοιράζεσαι κι εσύ την πίεση με τον αντίπαλο».
Το εν λόγω σημείωμα τελείωνε ως εξής: «Αυτά, βέβαια, τα γνωρίζει ο Φερέρ (και ο κάθε καλός προπονητής) πολύ καλύτερα από όλους μας...». Εντάξει, τα γνώριζε αυτά ο Φερέρ, ο οποίος είναι ένας σπουδαίος προπονητής -κι αυτό δεν αμφισβητείται. Ομως, δεν απέφυγε το λάθος. Είναι η υπερβολική σιγουριά (που λέγεται και εγωισμός) των προπονητών που ορισμένες φορές δεν τους επιτρέπει να διαβλέπουν εγκαίρως τα σφάλματά τους και τους «αναγκάζει» να επιμένουν σε αυτά θεωρώντας (και ελπίζοντας) ότι έχουν κάνει λάθος... όλοι οι άλλοι.
Το Σάββατο, παραμονή του ντέρμπι, έγραφα εδώ ότι «έπαιζε» και το σενάριο να μείνει ο Μπλάνκο στον πάγκο και να παίξει μόνος του στην κορυφή ο Λυμπερόπουλος. Και συμπλήρωνα: «Απομένει να διαπιστώσουμε αν θα πετύχει το σχέδιο που έχει ετοιμάσει (ο Φερέρ). Θα παιχτούν πολλά στην τακτική σ' αυτό το ματς. Το λέω κι επιμένω. Εκτιμώ πως αυτό το ντέρμπι θα το κερδίσει ή θα το χάσει ένας εκ των Φερέρ ή Πεσέιρο». Τα αποτελέσματα γνωστά...
Υ.Γ.: Στο ίδιο σημείο, το Σάββατο, ανέφερα: «Μαθαίνω πως ο Πεσέιρο έχει ήδη ενημερώσει τους παίκτες του, από το βράδυ του Σαββάτου, για την ενδεκάδα και τη διάταξη που (πιστεύει πως) θα παρατάξει η ΑΕΚ. Αν πράγματι αποδειχθεί πως γνωρίζει τα "μυστικά" του Φερέρ, τότε προφανώς θα έχει κάνει καλό... ρεπορτάζ. Διαφορετικά, κάποιος θα τον έχει ρίξει σε... γκέλα». Τι είχε πει ο Πεσέιρο στους ποδοσφαιριστές του; Οτι δεν θα ξεκινούσε ο Μπλάνκο και θα έπαιζε ο Παπασταθόπουλος. Πού το ήξερε;

Χαμένη από τα αποδυτήρια

Το ματς για την ΑΕΚ χάθηκε προτού ξεκινήσει. Ο Λορένσο Σέρα Φερέρ με την τακτική και τα πρόσωπα που επέλεξε «ανάγκασε» την ΑΕΚ να κάνει ένα από τα χειρότερα 45λεπτα της τελευταίας δεκαετίας. Ο Μποζατζίδης και ο Καλόπουλος απλώς αποτελείωσαν την ομάδα του Ισπανού τεχνικού.

Ολη την εβδομάδα ο Σέρα Φερέρ ζητούσε από τους παίκτες του να χτυπήσουν τον Παναθηναϊκό στο αδύναμο σημείο του: τα άκρα. Η απόφασή του όμως να αφήσει τον ταχύτερο, επιθετικότερο δεξιό μπακ-χαφ του πρωταθλήματος στον πάγκο και να προτιμήσει τον (στόπερ) Παπασταθόπουλο αχρήστευσε και τη δεξιά πλευρά της ΑΕΚ. Ο Μαντούκα δεν είχε στήριγμα και φρεσκάδα, ο Παπασταθόπουλος δεν ανέβηκε ποτέ και η ΑΕΚ έκανε μόλις μία κίνηση από δεξιά, αλλά κόπηκε κι αυτή, στο 30'. Από αριστερά ο Αρουαμπαρένα έχοντας μπροστά του τον Ζούλιο Σέζαρ φυσιολογικά φοβόταν να ανέβει, γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες να τον καλύψει ο Βραζιλιάνος, αν χρειαστεί, δεν ξεπερνούσαν το 5%.

Από την άλλη, η παρουσία δύο αμυντικών χαφ και το αποτυχημένο ακόμα μία φορά πείραμα της συνύπαρξης των Ριβάλντο και Λυμπερόπουλου στην επίθεση ευνούχισαν την ΑΕΚ και στον άξονα. Ο Φερέρ άφησε στον πάγκο τον πρώτο σκόρερ της ομάδας, δίνοντάς του ένα χτύπημα στην ψυχολογία του και στην αυτοπεποίθησή του (στοιχεία αναγκαία για έναν επιθετικό) έπειτα από τις χαμένες ευκαιρίες στο ματς με τον Ηρακλή. Η ασύλληπτη ευκαιρία που χάνει ο Μπλάνκο στο 71' καταδεικνύει το άγχος του να σκοράρει. Αγχος που προφανώς διόγκωσε η παραμονή του στον πάγκο.

Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που η ΑΕΚ πέρασε τη σέντρα για πρώτη φορά στο 10ο λεπτό και πότε ήταν η τελευταία φορά που η ΑΕΚ έκανε την πρώτη της οργανωμένη επίθεση στο 17' και τη δεύτερη στο 28'. Το χειρότερο όμως ήταν ότι η κίνηση του Φερέρ να αφήσει στον πάγκο δύο από τους παίκτες του με τα πιο «καθαρά» επιθετικά χαρακτηριστικά (Ράμος, Μπλάνκο) μετέδωσε στους ποδοσφαιριστές το πνεύμα του συντηρητισμού και της... ισοπαλίας.

«Οποιος κατεβαίνει για τη νίκη μπορεί να φέρει στο τέλος την ισοπαλία. Οποιος κατεβαίνει για την ισοπαλία, το σίγουρο είναι ότι θα χάσει», είχε δηλώσει ο Φερέρ την παραμονή του αγώνα με την Ελφσμποργκ. Καλά τα είπε. Μόνο που άλλα έκανε χθες. Στο ματς με τον Ηρακλή κατηγορήθηκε άδικα των αδίκων ότι ρίσκαρε υπερβολικά. Χθες χαλιναγώγησε αδικαιολόγητα την ομάδα του.

Στο δεύτερο ημίχρονο δεν αναφέρομαι, γιατί το ματς για την ΑΕΚ ολοκληρώθηκε στο 45'. Τέτοια παιχνίδια είναι λάθος να περιμένεις να τα χτυπήσεις στο δεύτερο, ποντάροντας στην κούραση του αντιπάλου. Διότι μπορεί να βρεθείς να τρως δύο γκολ και μετά όλη η πίεση να είναι στις δικές σου πλάτες. Ο Φερέρ έχει δώσει πολλά ματς στην ΑΕΚ με τις κινήσεις του από τον πάγκο. Την ήττα στο χθεσινό ντέρμπι τη χρεώνεται αυτός. Τα λάθη των παικτών ήταν παιδαριώδη, αλλά από τα δικά του σφάλματα το παιχνίδι χάθηκε για την ΑΕΚ από τα αποδυτήρια.

ΥΓ.: Για τον Μποζατζίδη και τον Καλόπουλο μιλάει η προϊστορία τους. Χθες έκαναν το... καθήκον τους, αλλά αυτό δεν δίνει το παραμικρό άλλοθι στον Φερέρ και τους ποδοσφαιριστές του. Η ΑΕΚ δεν έχει χάσει απολύτως τίποτα. Το μόνο που έχασε ανόητα είναι η βαθμολογική διαφορά που είχε πάρει από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Το πρωτάθλημα μόλις τώρα ξεκινάει.

Το κερδίζει ο ένας

Eν τέλει, ο Σέρα Φερέρ κατάφερε να κρατήσει κλειστά τα χαρτιά του εν όψει του ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Διατήρησε έτσι το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Τα σενάρια που «έπαιξαν» τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τη διάταξη της ΑΕΚ στη Λεωφόρο ήταν τρία: 3-5-2 (3-4-1-2), 4-4-2 και 4-5-1 (με τον Λυμπερόπουλο στην κορυφή και έξω τον Μπλάνκο!). Ο Φερέρ, βέβαια, ξέρει καλά τι θα κάνει και τις αποφάσεις του τις έχει πάρει εδώ και μέρες. Αυτοί που δεν ξέρουν τι θα κάνει είναι οι... δημοσιογράφοι και ο Πεσέιρο. Το ζητούμενο για τον Ισπανό προπονητή της ΑΕΚ ήταν να φέρει προ εκπλήξεων τον Πορτογάλο συνάδελφό του. Αυτό, λοιπόν, μάλλον το πέτυχε. Απομένει να διαπιστώσουμε αν θα πετύχει το σχέδιο που έχει ετοιμάσει. Θα παιχτούν πολλά στην τακτική σ' αυτό το ματς. Το λέω κι επιμένω. Εκτιμώ πως αυτό το ντέρμπι θα το κερδίσει ή θα το χάσει ένας εκ των Φερέρ ή Πεσέιρο.
Υ.Γ.: Μαθαίνω πως ο Πεσέιρο έχει ήδη ενημερώσει τους παίκτες του, από το βράδυ του Σαββάτου, για την ενδεκάδα και τη διάταξη που (πιστεύει πως) θα παρατάξει η ΑΕΚ. Αν πράγματι αποδειχθεί πως γνωρίζει τα «μυστικά» του Φερέρ, τότε προφανώς θα έχει κάνει καλό... ρεπορτάζ. Διαφορετικά, κάποιος θα τον έχει ρίξει σε... γκέλα.

Περί τακτικής...

O Λορένσο Σέρα Φερέρ «παιδεύει» πολύ στο μυαλό του το ντέρμπι της Κυριακής. Προβληματίζεται, ψάχνεται, αναζητεί τρόπους να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο ετοιμάζοντας ένα στρατηγικό πλάνο που θα εξουδετερώσει τα ατού του Παναθηναϊκού, θα εκμεταλλευθεί τις αδυναμίες του και θα καθορίσει τις ισορροπίες του αγώνα υπέρ της ΑΕΚ. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, να επιλέξει άλλη τακτική, ίσως να κάνει και μία ή δύο εκπλήξεις σε πρόσωπα που θα μπουν ή θα... βγουν από την ενδεκάδα. Το σημαντικό, όμως, είναι να διατηρηθεί το επιθετικό πνεύμα της ομάδας, να μην περάσει στην άκρη του μυαλού των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ μία «συντηρητική» ιδέα παιχνιδιού. Διότι, όπως έχει δηλώσει και ο Φερέρ, «αν κατέβεις για τη νίκη, τότε μπορεί να πάρεις τελικά και την ισοπαλία. Αν όμως κατέβεις για την ισοπαλία, τότε σίγουρα θα ηττηθείς». Δεν εννοώ ότι η τακτική ή οι εντολές του Φερέρ θα έχουν αμυντικό προσανατολισμό. Λέω ότι αν ακολουθήσει ο Φερέρ μία «συγκρατημένη» τακτική, αυτή δεν θα πρέπει να εκληφθεί από τους ποδοσφαιριστές ως οπισθοχώρηση. Ο Παναθηναϊκός θα έχει έναν βαθμό κόπωσης από το ματς της Κοπεγχάγης. Κι αυτό πρέπει να το εκμεταλλευθεί η ΑΕΚ, ει δυνατόν από το πρώτο ημίχρονο. Ενα γρήγορο γκολ, για παράδειγμα, και μία συμπαγής αμυντική λειτουργία στη συνέχεια θα δώσουν αβαντάζ στην ομάδα του Φερέρ. Διότι έτσι θα μεταφερθεί το άγχος στους «πράσινους», οι οποίοι όσο περνά η ώρα τόσο θα βγάζουν την κόπωση του αγώνα της Πέμπτης. Οταν περιμένεις να χτυπήσεις ένα ματς στο δεύτερο ημίχρονο, τότε μοιράζεσαι κι εσύ την πίεση με τον αντίπαλο. Αυτά, βέβαια, τα γνωρίζει ο Φερέρ (και ο κάθε καλός προπονητής) πολύ καλύτερα από όλους μας...

Τακτική

Το βαθμολογικό άγχος και την πίεση θα την έχει την Κυριακή ο Παναθηναϊκός και όχι η ΑΕΚ. Οι «πράσινοι» είναι εκείνοι που «καίγονται» αν δεν νικήσουν. Αυτό, βέβαια, το αντιλαμβάνεται ο Φερέρ, ο οποίος σκέφτεται να εφαρμόσει ένα περισσότερο ρεαλιστικό παιχνίδι και να ψάξει το κατάλληλο τάιμινγκ και τους χώρους για να «σκοτώσει» τον αντίπαλο. Θα έχει πολλή τακτική το ντέρμπι της Λεωφόρου...

Είναι νωρίς...

«Πρωτάθλημα; Είναι νωρίς ακόμα», είχε πει ο Σέρα Φερέρ όταν ρωτήθηκε στα τέλη της περασμένης εβδομάδας από ισπανική εφημερίδα αν η ΑΕΚ είναι το φαβορί για την κατάκτηση του φετινού τίτλου. Ακολούθησε η ήττα από τον Ηρακλή. Οπως δεν πήρε η ΑΕΚ το πρωτάθλημα από την 6η αγωνιστική, έτσι δεν το έχασε την 7η, όπως δήλωσε και ο Ακης Ζήκος. Το ίδιο ισχύει και για την 8η αγωνιστική. Αν η ΑΕΚ κερδίσει τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο θα έχει πάρει μία σημαντική ψυχολογική και βαθμολογική ώθηση. Δεν θα έχει πάρει, όμως, τον τίτλο. Αν δεν τα καταφέρει και αποχωρήσει ηττημένη (έχοντας, φυσικά, παίξει καλό ποδόσφαιρο και έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο για να νικήσει), επίσης θα έχει μπροστά της όλον τον καιρό για να ανακάμψει -εκμεταλλευόμενη και τη διακοπή του πρωταθλήματος- και να αξιοποιήσει στο μέλλον τις πιθανές απώλειες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού. Αναλογικά, τα ίδια ισχύουν, βεβαίως, και για τους δύο τελευταίους. Παιχνίδια δίχως αύριο δεν υπάρχουν την 8η αγωνιστική. Αυτά τα λένε εκείνοι που τρέφονται από τις πάσης φύσεως ήττες των ομάδων καλλιεργώντας τη μιζέρια και τη μαυρίλα στην κοινωνία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ολοι αυτοί που περιμένουν στη γωνία για να ξεσκίσουν σάρκες ικανοποιώντας τα διαφόρων ειδών σύνδρομά τους.

Διαδόσεις

Ποιοι διέδιδαν προχθές ότι «έχει ήδη οριστεί ο Κάκος από την ΚΕΔ στο ντέρμπι της Λεωφόρου»; Και γιατί, εν τέλει, ορίστηκε χθες ο Καλόπουλος; Μήπως για να φανεί ότι έκαναν... χάρη στον Νικολαΐδη, ο οποίος -όπως και όλοι όσοι είδαν το παιχνίδι της ΑΕΚ στη Λιβαδειά- δεν πίστευε στα μάτια του με όσα έβλεπε να σφυρίζει ο Κάκος στο ματς με τον Λεβαδειακό; Μα ο Καλόπουλος είναι... δέκα φορές χειρότερος και έχει... συγκλονιστική προϊστορία στους αγώνες της ΑΕΚ...